Μικρές Ανάσες

Γύζης Νικόλαος (1842 - 1901)
Κούκου, 1882
Λάδι σε μουσαμά, 100 x 75 εκ.

Κανένα φρούτο δεν ξέρει να γδύνεται όπως το σύκο. Και κανένα δεν έχει τέτοιο λούσο στον εσωτερικό του ρουχισμό. Όταν αφήσει στα χέρια σου την πράσινη φούστα του, σου εμφανίζεται η θαυμάσια διαφάνεια μιας λευκής ρόμπας, κάτω από την οποία γλυκοχαράζει, με το ελαφρό της ρουμπινί, η παρθενική του σάρκα.
Τέτοιαν Αποδυομένη δεν ξέρω άλλη μέσα στον κόσμο των οπωρικών.

Τα περισσότερα αντιστέκονται, κρύβονται, καταστρέφονται για να δώσουν το αγαθό τους· παραδίνονται με το σφυρί, με το μαχαίρι. Μόνο το φρούτο της συκιάς έχει απαλλάξει τον άνθρωπο από κάθε χοντρή προσπάθεια για να το κατακτήσει.
Αφήνεται και τρώγεται με άψογη ευπρέπεια, και ολόκληρο!

Το σύκο όμως έχει έναν άλλο σπουδαίο τίτλο: θυσίασε την υπόληψή του για να ονομαστεί με το όνομά του μια βρόμικη δουλειά, η καταγγελία φανταστικών πραγμάτων.
Συκοφάντης!

Κανένα φρούτο δεν έχει έτσι δυσφημιστεί.

Επειδή τα σύκα της Αττικής στην αρχαιότητα, δεν ήταν βέβαια τόσα ώστε να επαρκούν και για άλλους τόπους, η εξαγωγή τους είχε απαγορευθεί διά νόμου. Οι ειδικοί υπάλληλοι που είχαν ορισθεί να επιβλέπουν την εφαρμογή του νόμου και να καταγγέλλουν όσους λαθραίως έβγαζαν έξω σύκα, ελέγοντο συκοφάνται.

Ήταν στην αρχή εκλεκτοί Αθηναίοι και έντιμοι υπάλληλοι. Δεν έμειναν όμως έντιμοι και άρχισαν σε λίγο να οδηγούν στα δικαστήρια αθώους ανθρώπους. Κατά πόσον αυτό ήταν καταστρεπτική δουλειά ή όχι, το ξέρουμε από τον Αριστοφάνη, ο οποίος στον «Πλούτο» του μας λέγει πως για το δάγκωμα της συκοφαντίας δεν υπάρχει φάρμακο.

Και το αχρείο αυτό επάγγελμα ονομάστηκε με το μελιστάλαχτο φρούτο.
Τώρα είναι αδύνατο να χωριστούν.
Αιώνες ολόκληροι εργάστηκαν για να φτάσουμε στο εξής αποτέλεσμα:
η συκοφαντία να θεωρείται πιο εγχώριο προϊόν από το σύκο!