Μικρές Ανάσες

Κανένα φρούτο δεν ξέρει να γδύνεται όπως το σύκο. Και κανένα δεν έχει τέτοιο λούσο στον εσωτερικό του ρουχισμό. Όταν αφήσει στα χέρια σου την πράσινη φούστα του, σου εμφανίζεται η θαυμάσια διαφάνεια μιας λευκής ρόμπας, κάτω από την οποία γλυκοχαράζει, με το ελαφρό της ρουμπινί, η παρθενική του σάρκα.
Τέτοιαν Αποδυομένη δεν ξέρω άλλη μέσα στον κόσμο των οπωρικών.

Τα περισσότερα αντιστέκονται, κρύβονται, καταστρέφονται για να δώσουν το αγαθό τους· παραδίνονται με το σφυρί, με το μαχαίρι. Μόνο το φρούτο της συκιάς έχει απαλλάξει τον άνθρωπο από κάθε χοντρή προσπάθεια για να το κατακτήσει.
Αφήνεται και τρώγεται με άψογη ευπρέπεια, και ολόκληρο!

Το σύκο όμως έχει έναν άλλο σπουδαίο τίτλο: θυσίασε την υπόληψή του για να ονομαστεί με το όνομά του μια βρόμικη δουλειά, η καταγγελία φανταστικών πραγμάτων.
Συκοφάντης!

Κανένα φρούτο δεν έχει έτσι δυσφημιστεί.

Επειδή τα σύκα της Αττικής στην αρχαιότητα, δεν ήταν βέβαια τόσα ώστε να επαρκούν και για άλλους τόπους, η εξαγωγή τους είχε απαγορευθεί διά νόμου. Οι ειδικοί υπάλληλοι που είχαν ορισθεί να επιβλέπουν την εφαρμογή του νόμου και να καταγγέλλουν όσους λαθραίως έβγαζαν έξω σύκα, ελέγοντο συκοφάνται.

Ήταν στην αρχή εκλεκτοί Αθηναίοι και έντιμοι υπάλληλοι. Δεν έμειναν όμως έντιμοι και άρχισαν σε λίγο να οδηγούν στα δικαστήρια αθώους ανθρώπους. Κατά πόσον αυτό ήταν καταστρεπτική δουλειά ή όχι, το ξέρουμε από τον Αριστοφάνη, ο οποίος στον «Πλούτο» του μας λέγει πως για το δάγκωμα της συκοφαντίας δεν υπάρχει φάρμακο.

Και το αχρείο αυτό επάγγελμα ονομάστηκε με το μελιστάλαχτο φρούτο.
Τώρα είναι αδύνατο να χωριστούν.
Αιώνες ολόκληροι εργάστηκαν για να φτάσουμε στο εξής αποτέλεσμα:
η συκοφαντία να θεωρείται πιο εγχώριο προϊόν από το σύκο!

Ο Samuel Plimsoll γεννήθηκε το 1824 στο Bristol και εργάστηκε στο εμπόριο γαιάνθρακα πριν εκλεγεί βουλευτής το 1868.
Το όνομά του συνδέθηκε για πάντα με τη ναυτική ασφάλεια, χάρη στον αγώνα του κατά της υπερφόρτωσης και της κακής κατάστασης των εμπορικών πλοίων του 19ου αιώνα.

Εκείνη την εποχή, πολλά πλοία ταξίδευαν χωρίς ουσιαστικούς ελέγχους, συχνά υπερφορτωμένα και επικίνδυνα για τα πληρώματά τους.
Συγκλονισμένος από τα συχνά ναυάγια και τις απώλειες ναυτικών στα λεγόμενα «φέρετρα της θάλασσας», ο Plimsoll αφιέρωσε τη ζωή του στη βελτίωση των συνθηκών στη θάλασσα.
Με δημόσιες παρεμβάσεις, πολιτική πίεση και το βιβλίο Our Seamen (1873), ανέδειξε το πρόβλημα και διεκδίκησε αυστηρότερους κανόνες ασφαλείας.

Η επιμονή του οδήγησε τελικά στο Merchant Shipping Act του 1876, που καθιέρωσε υποχρεωτικά τη γνωστή γραμμή φόρτωσης στα πλοία, τη σημερινή «Γραμμή Plimsoll».
Το χαρακτηριστικό αυτό σημάδι δείχνει το μέγιστο ασφαλές όριο φόρτωσης ενός πλοίου και χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα παγκοσμίως, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και των ναυτικών.